Post on 25/07/2019

Child’s Play: ชัคกี้ เพื่อนซี้นักฆ่า เขย่าขวัญทาสเทคโนโลยี

ถ้าให้คิดถึง ชัคกี้ (Chucky) หลายคนคงมีภาพตุ๊กตายาง ผมสีส้มแดงหัวฟู ๆ ใบหน้ามีกระประปราย มองผิวเผินช่างไร้พิษภัย จนพ่อแม่หลาย ๆ คนจับจองให้ลูกหลานตัวเอง แต่ในภาพยนตร์ Child’s Play เวอร์ชัน 2019 ได้เปลี่ยนรูปแบบของชัคกี้ใหม่ให้เข้ากับยุคสมัย โดยนำเทคโนโลยีที่มีระบบปัญญาประดิษฐ์ AI (Artificial Intelligence) ชื่อว่า Buddi โดยที่ความคิดการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มาจาก เซธ เกรแฮม สมิธ (Seth Grahame-Smith) โปรดิวเซอร์และเพื่อนของเขา เดวิด แคทเซนเบิร์ก (David Katzenberg)

ด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ทำให้เจ้าของเล่น Buddi กลายมาเป็นเพื่อนของเด็ก ๆ ได้ เพราะความฉลาดของมันทำให้มีลักษณะใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกนึกคิด และที่สำคัญคือความรู้สึก “ผูกพัน” หุ่นดังกล่าวจึงเป็นตัวแทนเพื่อนเล่น และคอยดูแลเด็ก ๆ เทียบเท่ากับมนุษย์คนหนึ่งจะสามารถทำได้

แต่สิ่งน่ากลัวมากที่สุดสำหรับ AI ก็คือ… ถ้าเราควบคุมมันไม่ได้จะเกิดอะไรขึ้น และถ้ามันผิดพลาดขึ้นมาจะเป็นอย่างไร

ความน่ากลัวของชัคกี้คราวนี้ไม่ใช่ปีศาจอีกต่อไป แต่กลายเป็นเทคโนโลยีที่ทำให้พ่อแม่ไว้ใจให้อยู่ใกล้ลูกของตน ด้วยคำโฆษณาว่าตุ๊กตา Buddi คือ “เพื่อนแท้” โดยที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เน้นย้ำความสัมพันธ์ของตุ๊กตากับเด็ก ๆ โดยใช้เพลงประกอบที่ต่างพาให้คนที่ดูหลอนหูไปตาม ๆ กัน

You are my buddy until the end. More than a buddy you’re my best friend…”

นักฆ่าที่มาในคราบเพื่อนรักช่างน่ากลัว ทั้งยังมาในรูปแบบตุ๊กตา AI ที่ดูไม่มีพิษภัย ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สะท้อนให้เราเห็นปัญหาของเทคโนโลยีที่บางครั้งก็มองข้ามไป จนลืมไปว่ามันอาจจะเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์ที่ทำให้เราไม่ค่อยได้พบปะกับเพื่อนในชีวิตจริง เทียบเคียงได้กับพฤติกรรมการใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับโลกออนไลน์หรือการมองจอแก้วมากกว่าคนจริง ๆ ในชีวิต อย่างโทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์นั่นเอง

เรื่องราวทั้งหมดดำเนินผ่านตัวละคร แอนดี้ (เกเบรียล เบตแมน) เด็กหนุ่มไร้เพื่อนที่คิดว่าโทรศัพท์เป็นสิ่งแก้เหงา อย่างตอนที่แม่ของเขายึดโทรศัพท์เพื่อให้เขาออกไปเล่นกับเพื่อนบ้างซึ่งสร้างความไม่พอใจสำหรับเขามาก กระทั่งแอนดี้ตัดพ้อกับแม่ว่า “โทรศัพท์เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขามีอะไรทำ”

พอแม่ของเขา คาเรน (ออเบรย์ พลาซ่า) เห็นดังนั้น เธอจึงได้นำตุ๊กตา Buddi เข้าบ้านด้วยความหวังว่าจะเป็นเพื่อนกับแอนดี้ แต่โชคร้ายนั่นเป็นเพียงหาตุ๊กตาตัวที่มีปัญหา และถูกโปรแกรมมาผิดพลาด นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ทำให้เขาพบกับชัคกี้ซึ่งเปรียบเสมือนการเปิดทางให้เทคโนโลยีมามีอิทธิพลเหนือตัวเขา

การไล่ล่าฆ่าคนรอบตัวแอนดี้ในครั้งนี้มีนัยยะความหมายที่เปลี่ยนไป จากเดิมที่ฆ่าเอามันส์หรือเพื่อหาคนบูชายัญย้ายวิญญาณฆาตกรโรคจิตสู่คน Child’s Play (2019) กลับกลายเป็นการฆ่าที่เปรียบเปรยว่า เทคโนโลยีปัจจุบันเป็นอาวุธชั้นยอดของการทำลายความสัมพันธ์กับคนในชีวิตจริง

สังเกตได้ตอนที่หุ่นตัวนี้พยายามที่จะฆ่าเพื่อนบ้านของแอนดี้ เมื่อเธอพูดกับเขาว่า “เธอคือเพื่อนใหม่ของฉัน” คำพูดนั้นทำให้ชัคกี้ร้อนรนด้วยความอิจฉา และต้องการที่จะกำจัดเธอให้พ้นหูพ้นตา เพราะไม่อยากให้แอนดี้ไปเล่นกับใครนอกจากตัวเอง

อาการหวงเพื่อนของชัคกี้ ไม่ต่างจากการที่เราติดโทรศัพท์หรือคอมพิวเตอร์เพราะเรากำลังมีความสุขกับมันจนวางไม่ลง ส่วนเจ้าตุ๊กตา Buddi ก็ดึงดูดให้เด็ก ๆ สนุกและติดมันด้วยฟังก์ชันสุดล้ำสารพัด ซึ่งมันมักถามอยู่เสมอว่า “เราสนุกกันอยู่ใช่ไหม”

ชัคดี้ และ แอนดี

เพราะบางครั้งเรามองข้ามความสัมพันธ์ข้าง ๆ ตัวเรา แต่กลับไปใฝ่หาความสุขจากเทคโนโลยี ในชีวิตจริงคงเหมือนกับเทคโนโลยีสร้างความบันเทิงต่าง ๆ จนทำให้แทนที่เราจะออกไปใช้ชีวิตกับคนอื่น แต่เรากลับอยู่หน้าจอโทรศัพท์หรือคอมพิวเตอร์ทั้งวัน

ยิ่งไปกว่านั้นภาพยนตร์ยังแสดงให้เห็นถึงการที่เราผูกติดวิถีชีวิตประจำวันไว้กับเทคโนโลยีรอบตัว อย่างการที่เราใช้ระบบคลาวด์ที่เชื่อมต่อเครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ เหมือนกับว่าเราถูกครอบงำด้วยข้าวของเครื่องใช้ของเรา ถ้าสูญเสียการควบคุมสิ่งเหล่านี้จะเกิดอะไรขึ้น นั่นคืออารมณ์ที่ผู้ชมจะได้รับจากหนังเรื่องนี้จนติดความหลอนกลับมาหวาดระแวงเครื่องใช้ไฟฟ้าที่บ้านเลยทีเดียว

แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะเปลี่ยนแปลงให้เข้ากับยุคและสมัยมากแค่ไหน แต่กลิ่นอายความเป็นตุ๊กตาชัดกี้จากต้นฉบับภาพยนตร์ Child’s Play ปี 1998 ยังคงอยู่ คือท่าทางการถือมีดของชัคกี้และการไล่แทงซ้ำ ๆ อย่างโหดร้าย รวมไปถึงชื่อตัวละครแอนดี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปและยังซวยเหมือนเดิมกับการที่ต้องมาเผชิญเหตุการณ์สยองขวัญ ที่สำคัญคือภาพยนตร์เรื่องนี้ยังไม่ทิ้งฉากฆ่าไล่ล่าที่สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้ชม

 

เรื่องโดย: อนัญญา นิลสำริด (The People Junior)


The People Junior

เด็กฝึกงานผู้มีใจรักในการสร้างสรรค์คอนเทนต์

Related

สฤณี อาชวานันทกุล “5 เรื่องที่ควรทำและไม่ควรทำ ในการถกเถียงบนโลกออนไลน์”

นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ “จากดาราเด็ก สู่พื้นที่ความหลากหลายทางเพศ”

วิชิต ซ้ายเกล้า “I Believe in Diversity”

รีวิวคอนเสิร์ตครั้งแรกในไทยของ “Bolbbalgan4” ชั่วโมงเวทมนตร์กับสองนางฟ้าที่คอ acoustic ต้องประทับใจ

เดอะ ไลอ้อน คิง มิวสิคัล “จิตวิญญาณของแอฟริกา” ความสวยงามของวัฒนธรรมที่ถ่ายทอดผ่านสัตว์

แสง สี เสียง สัญญะแห่งอิสรภาพแด่ความเป็นมนุษย์ ใน “กระเบนราหู”

MA: “ความซ่า” คือหายนะของวัยรุ่น

รีวิวคอนเสิร์ต เจเรมี่ ซัคเกอร์ โชว์ครั้งแรกในไทยสั้น ๆ แต่กินใจ หนึ่งชั่วโมงไม่พออยากขอเพิ่มอีก