Post on 30/05/2020

ร็อบ เคนนีย์ ถูกพ่อทิ้งตอนอายุ 12 ปี เลยเปิดช่องยูทูบสอนเด็กที่ไม่มีพ่อแม่

ร็อบ เคนนีย์ (Rob Kenney) วัย 50 ปี คุณพ่อลูกสองจากรัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา เปิดช่องยูทูบชื่อ Dad, How do I? เพื่อสอนทักษะพื้นฐานในชีวิตประจำวันให้เด็ก ๆ ที่ไม่มีพ่อแม่

เคนนีย์โดนพ่อทิ้งไปตั้งแต่อายุ 12 ปี เขาเติบโตมาด้วยตัวคนเดียว จึงเข้าใจความลำบากของเด็ก ๆ ที่ต้องโตมาโดยไม่มีใครมาช่วยสอนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ เขามีเป้าหมายว่าต่อจากนี้ไป เขาอยากจะทำหน้าที่ ‘พ่อ’ ที่ช่วยสอนเรื่องเหล่านั้นให้กับเด็ก ๆ เอง

“ผมโตมาในเบลเลอวู วอชิงตัน กับพี่น้องอีก 7 คน แม่ผมติดแอลกอฮอล์ ส่วนพ่อก็มีผู้หญิงอื่น ใคร ๆ ก็บอกได้ว่าครอบครัวเรามัน ‘ไม่ปกติ’ เลยตอนนั้น” เคนนีย์ เล่า “หลังจากดันทุรังไปได้ไม่นาน พ่อบอกพี่ชายคนโตของผมว่า เขาไม่ต้องการพวกเราอีกแล้วจากนี้จะอยู่อย่างไรก็อยู่ไป หรือจะให้เขาพาไปฝากไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าก็ได้” 

เคนนีย์และพี่ชายไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะอยู่กับแม่ เขาโตมาแบบนั้น กับความสัมพันธ์ของพ่อแม่ที่ฉีกขาด เขาแอบวาดฝันว่าไม่อยากให้เด็กคนไหนต้องรู้สึกแบบนั้น และนั่นก็เป็นที่มาของช่องยูทูบชื่อ Dad, How do I? ที่เปิดตัวไปเมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา “มันเริ่มต้นเพราะความว่างจากเหตุการณ์โคโรนาไวรัสระบาด แต่ผมก็หวังว่ามันจะช่วยคนที่ไม่รู้วิธีให้สามารถแก้ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ได้จริง”

คลิปวิดีโอแรกที่ปล่อยมาเป็นการสอนวิธีผูกเนกไท ที่เขาต้องใช้เวลาเรียนรู้เองจากการฝึกเองหลาย ๆ ที ตามมาด้วยคลิปสอนโกนหนวด สอนเปลี่ยนยางรถยนต์ ตลอดจนวิธีซ่อมท่อน้ำที่ตัน เช็คถังน้ำมันรถ การรีดเสื้อผ้า การจำแนกเครื่องมือต่าง ๆ ทั้งหมดผ่านการคิดจากประสบการณ์แล้วว่ามันอาจดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย หากมีใครสักคนมาช่วยสอน

คำทักทายอย่าง ‘Hey, kids!’ (สวัสดี เด็ก ๆ) อาจเป็นประโยคง่าย ๆ แต่ทำให้คุณยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย เพียงแค่กดเข้าไปดูคลิปของเขา เคนนีย์ทั้งสอนไป บ่นไป เล่นมุกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกคลิปของเขามียอดเข้าชมไม่ต่ำกว่าหลักแสน ทั้งที่เป็นการถ่ายแบบสบาย ๆ ไม่มีแบบแผน แต่กลับทำให้คนดูประทับใจได้ไม่รู้จบ

วิดีโอที่มียอดเข้าชมสูงสุดของเคนนีย์ (ไม่นับคลิปขอบคุณผู้ติดตามครบ 1 ล้าน) เป็นคลิปวิดีโอความยาวประมาณ 3 นาที ที่เคนนีย์ออกมาอ่านบทกลอน เพื่อปลอบประโลมและให้กำลังใจทุกคนที่กำลังอยู่ในช่วงเวลายากลำบาก เขาสวมบทบาทของคุณพ่อที่กล่าวกับลูก ๆ ตอนท้ายคลิปว่า ‘ฉันรักเธอ, ฉันภูมิใจในตัวเธอ, ขอให้พระเจ้าคุ้มครองนะ’ วิดีโอนี้ปล่อยมาได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ ก็มีผู้เข้าชมถึง 8 แสนครั้งแล้ว

ความคิดเห็นบางส่วนใต้คลิป I am proud of you! ของเคนนีย์ บอกว่า “ให้ตายเถอะ ฉันไม่เคยได้ยินพ่อกับแม่พูดว่า พวกเขาภูมิใจในตัวฉันเลย” หรือแม้แต่ “ฉันว่าแค่คำว่า ‘ขอบคุณ’ อาจไม่พอด้วยซ้ำ มันมีหลายอย่างเลยที่ฉันเคยคิดว่าฉันควรได้เรียนรู้ขณะที่เติบโตขึ้นมา แต่ก็ไม่ ทั้งที่ใคร ๆ รอบตัวต่างก็มองว่ามันเป็นเรื่องปกติ สิ่งที่คุณทำช่วยเหลือฉันได้มาก ขอบคุณจริง ๆ นะ จากก้นบึ้งของหัวใจเลย”

เคนนีย์เคยให้สัมภาษณ์ว่า เป้าหมายของเขาคือ ‘การสร้างผู้ใหญ่ที่ดี’ ไม่ใช่เด็กที่ดีด้วยนะ ต้องเป็นผู้ใหญ่ ต่อให้ตอนเด็กพวกเขาจะมีพื้นฐานชีวิตอย่างไร ขอให้เติบโตมาด้วยดีก็พอ

“ความเจ็บปวดนั้นเป็นเรื่องจริงในโลกของเรา ผมหวังว่าคลิปเหล่านี้จะบรรเทามันได้บ้าง” เคนนีย์กล่าวถึงกรณีการแพร่ระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ เขาหวังว่าวิดีโอของเขาจะให้กำลังใจทุกคนที่กำลังรู้สึกแย่อยู่ได้

ปัจจุบันช่อง Dad, How do I? ของเคนนีย์ มีผู้ติดตามมากถึง 2 ล้านคน สำหรับช่องที่เพิ่งเปิดมาได้ 1 เดือน ถือว่าเป็นการเติบโตที่รวดเร็วมาก เขายังทำคลิปสอนทักษะเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่คนดูต่อไป ตอนนี้เขาหวังว่ามันจะเป็นประโยชน์และทำให้ทุกคนอบอุ่นหัวใจ ไม่ว่าคุณจะมีพ่อแม่หรือไม่ก็ตาม

 

 

ที่มา

https://nypost.com/2020/05/21/dad-who-grew-up-without-a-dad-makes-youtube-videos-for-kids/

http://shatteredmagazine.net/588-dad-how-do-i/ 

https://www.buzzfeednews.com/article/tanyachen/dad-how-do-i-youtube-channel-massively-viral-with-touching


Related

คาม กมลาตัล: หญิงชราอินเดียที่ช่วยต่อชีวิตผู้ยากไร้ด้วยอาหารราคา 1 รูปี

5 ปลัดอำเภอกับงานช่วยชาวบ้าน“การแก้ไขปัญหาที่แท้จริง ต้องเข้าใจต้นตอปัญหา”

เอมี แอคตัน: จากคนไร้บ้าน สู่ ผอ.กรมอนามัย แห่งรัฐโอไฮโอ เจ้าของฉายา ‘ซูเปอร์ฮีโร่ในชุดแล็บโค้ท’

สรศิริ จันดีบุตร ยุติสงครามลักลอบค้าไม้เถื่อนด้วยการสร้างอาชีพ

จูเลีย ฮอว์คินส์ : พายุเฮอร์ริเคนวัย 104 แห่งรายการวิ่งรุ่นเก๋า

วรางคนา พยอมยงค์: ปลัดดอกไม้เหล็กแห่งดอยเต่า ความทุ่มเทให้พื้นที่ 25 ชั่วโมง

อนันต์ธรณ์ วินิจเถาปฐม ผู้ดูแลสัตว์จรจัดเกือบ 2,000 ชีวิต แห่ง “บ้านนางฟ้าของสัตว์จร”

ปริญญา ช่วยเกตุ คีรีรัตน์ ส.ส. ผู้พิการรายแรกของไทย ที่ไม่อยากให้คิดว่า การดูแลผู้พิการคือการสงเคราะห์