Post on 13/01/2021

ซง โกฮัง: ไม่เดินตามรอยพ่อ ผู้ภูมิใจในเป็นชาวโลกและไม่เคยมีร่างซูเปอร์ไซย่า 3

“โลกนี้สงบสุขแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝึกวิชาอีกต่อไป! ยุคต่อไปเป็นยุคของการศึกษาแล้ว (สำนวนแปลไทยจากสำนักพิมพ์ NED)” โกคูถ่ายทอดคำพูดของจีจี้ให้พวกคุริลิน, บุลม่า และผู้เฒ่าเต่าฟัง และบ่นว่าจีจี้ไม่ยอมให้สอนวิทยายุทธให้ลูกเลย

แน่นอน เรากำลังพูดถึง ซง โกฮัง พระเอกอีกคน (?) ของเรื่อง Dragon Ball ที่มีความสามารถแฝงสูงกว่าตัวละครตัวใดในเรื่อง แต่กลับเลือกทางเดินแห่งวิชาการ ทำให้ไม่ค่อยมีผลงานเด่น ๆ ให้แฟน ๆ ได้เต็มอิ่มกันเลยตั้งแต่หลังศึกเซลล์เกมเป็นต้นมา เป็นที่น่าฉงนสนเท่ห์อยู่ไม่น้อย ว่าทำไมคนที่มีพลังแฝงสูงที่สุดในเรื่อง กลับเลือกทางเดินแบบนี้ (นัปปะเคยพูดไว้เป็นคนแรก ตอนที่คุยกับเบจิต้า ว่าโกฮังที่เป็นเลือดผสมอาจเป็นซูเปอร์ไซย่าก็ได้)

ต้องอย่าลืมว่าตั้งแต่เกิดจนถึงอายุ 4 ขวบ โกฮังไม่เคยมีโอกาสได้ฝึกวิทยายุทธ อีกทั้งไม่ได้เจอเพื่อนของโกคูเลยแม้แต่คนเดียว เปิดตัวโกฮังฉากแรกคืออายุ 4 ขวบแล้ว โกคูเพิ่งพามาเจอคุริลิน, บุลม่า และผู้เฒ่าเต่าเป็นครั้งแรก ดังนั้นชีวิตของโกฮังตั้งแต่เกิดจนถึง 4 ขวบก็รับการอบรมจากจีจี้ซึ่งเป็นลักษณะของ ‘อัดฉีดการศึกษา’ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่โกฮังจะพูดอยู่หลายครั้งว่า “ผมอยากเป็นนักวิชาการ” เพราะตั้งแต่จำความได้ก็มีแต่การศึกษาเท่านั้นแวดล้อมตัวเอง ในโลกแห่งความจริงนั้น อายุตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุประมาณ 4 ขวบยังจัดเป็น Critical Period ที่สิ่งมีชีวิตจะใช้ในการพัฒนาประสาทสัมผัส, การเรียนรู้, การพัฒนาตัวตนของตัวเองอีกด้วย โกฮังจึงใช้ Critical Period ทั้งหมดไปกับ “การศึกษาล้วน ๆ” จนฝังลงไปในจิตใต้สำนึกก็ว่าได้

เวลาที่โกฮังได้สัมผัสกับการต่อสู้จริง ๆ จัดว่าสั้นมาก ได้ฝึกวิชากับพิคโกโล่เพียงปีเดียว (ช่วง 4-5 ขวบ) ก่อนสู้กับเบจิต้าและนัปปะ, แล้วตกกระไดพลอยโจนไปดาวนาเม็กจนกลับมาโลก จากนั้นได้ฝึกวิชาอีก 3 ปี (ช่วง 6-9 ขวบ) ก่อนเจอมนุษย์จักรกลแล้วก็ลากยาวจนจบเซลล์เกม ระหว่างนี้ได้เข้าไปฝึกวิชาในห้องกาลเวลาที่เวลา 1 ปีในห้องเท่ากับแค่ 1 วันบนโลกมนุษย์ ทำให้นับอายุของโกฮังลำบากมากเพราะไม่รู้จะนับอายุขัยจริงหรือนับเวลาของโลกแห่งความจริงกันแน่ จนจบเซลล์เกมโกฮังอายุประมาณ 10-11 ขวบ แล้วจากนั้นก็สงบสุขยาว ๆ จนปรากฏตัวอีกทีโกฮังก็อายุ 16 ย่าง 17 แล้วถึงจะเจอศึกจอมมารบู รวมเวลาชีวิตแล้วโกฮังได้สัมผัสกับการต่อสู้จริง ๆ เพียง 5-6 ปีเท่านั้นเอง ซึ่งต่างจากพ่ออย่างโกคูมากที่จำความได้ก็เอาแต่สู้ ๆ ๆ มาตลอดชีวิต โดยไม่ทำมาหากินอะไรอย่างอื่นอีก

ในโลกแห่งความจริงนั้น ช่วงเวลาอายุ 13-19 ของมนุษย์ก็จัดเป็นอีกช่วงหนึ่งที่สำคัญเช่นกัน ตามทฤษฎีพัฒนาการทางจิตสังคมของ Erikson (Erikson` s theory of Psychosocial Development) นั้น ช่วงอายุที่เรียกว่า Teenage (ช่วงอายุที่ลงด้วยคำว่า -teen คือ อายุ 13-19) เป็นช่วงที่วัยรุ่นจะพัฒนาอัตลักษณ์ (Identity) ของตัวเองขึ้น โกฮังใช้เวลาเกินครึ่งของช่วง teenage นี้ไปกับการศึกษาและความสงบสุข จนอายุ 16 ย่าง 17 ถึงจะมีเหตุให้ต้องกลับมาต่อสู้อีกครั้ง จึงไม่น่าแปลกใจที่โกฮังจะพยายามเลือกทางเดินที่จะ ‘ไม่ต่อสู้’ อยู่เสมอ เพราะทั้งจิตใต้สำนึกตอนเด็ก และอัตลักษณ์ที่ตัวเองพัฒนาขึ้น ล้วนเป็นเรื่องของความสงบสุขและการศึกษาเท่านั้น

ตัวตนของโกฮังนั้นคือชาวโลก โกฮังจึงพยายามใช้ชีวิตปกติแบบชาวโลก เรียนหนังสือ มีแฟนระหว่างเรียน เรียนจบก็หางานทำ อุทิศตัวเพื่อวงวิชาการ เพียงเท่านี้เองที่โกฮังต้องการ เลือดชาวไซย่าอีกครึ่งหนึ่งในตัวนั้นโกฮังฝังมันลงไปส่วนลึกมานานแล้ว และจะถูกปลุกขึ้นมาต่อเมื่อโกรธ หรือ ถูกท่านไคโอชิน 15 รุ่นก่อนปลุกพลังแฝงขึ้นมาเท่านั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่โกฮังพยายามจะแปลงร่างเป็นเกรทไซย่าแมนเวลาออกปฏิบัติการ เพราะต้องการ ‘อะไรบางอย่าง’ เพื่อมาแยกแยะตัวตนของความเป็นชาวโลก และความเป็นชาวไซย่า ออกจากกัน ลักษณะออกแนวซูเปอร์ฮีโร มากกว่าแนวเป็นนักรบ Z แบบที่เคย แถมยังอาจจะได้รับอิทธิพลด้านลบจากหน่วยรบกีนิว ทำให้โกฮังรู้สึกว่าการโพสต์ท่าแนวหน่วยรบกีนิวนั้นมันช่างเท่เสียเหลือเกิน แต่เรตติงจากแฟน ๆ น่าจะไม่ดีนัก โทะริยะมะจึงตัดบทของเกรทไซย่าแมนทิ้งไปหลังจากนั้นไม่นาน อีกทั้งเรตติงของโกฮังในช่วงนี้น่าจะค่อนข้างแย่ ในที่สุดจึงต้องกลายเป็นว่าโกคูกลับมารับบทพระเอกอีกครั้ง และโกคูกับเบจิต้าจึงกลายเป็นเดอะแบกของเรื่องนี้ไปตลอดจนกระทั่งจบภาค Super ไปเลย

ในญี่ปุ่นเอง กระทั่งยุคปัจจุบัน ก็ยังมีวิชาชีพที่เรียกว่า “อาชีพนักสู้” อยู่จริง เช่น อาชีพนักคาราเต้, นักยูโด, นัก Kick boxing, นักสู้ MMA, หรือนักสู้แขนงอื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งหลายคนก็มีสำนักหรือมีโรงฝึกของตัวเอง และเมื่อมีลูกก็มักจะบังคับให้ลูกฝึกวิทยายุทธอย่างเข้มงวด เพราะคาดหวังให้ลูกสืบทอดวิชาของสำนักตัวเอง และมักจะมีปัญหาทะเลาะกับลูก เพราะลูกไม่อยากฝึก ลูกไม่อยากสืบทอดกิจการของพ่อ ลูกอยากเลือกทางเดินของตัวเองบ้าง

ลักษณะของโกฮังในเรื่องจึงมีภาพของโลกแห่งความจริงแฝงอยู่ (ไม่ว่าโทะริยะมะจะจงใจหรือใส่ลงไปจากจิตสำนึกของตัวเองแบบไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ) ตั้งแต่โกฮังได้รับการปลุกพลังแฝงจากท่านไคโอชิน 15 รุ่นก่อน โกฮังจึงไม่ค่อยจำเป็นต้องแปลงร่างเป็นผมสีทองอีกเลย ดังนั้นในภาค Super ตอนศึกสุดท้ายระหว่างจักรวาล โกฮังจึงตัดสินใจจะไม่แปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าอีก เพราะ ‘ต้องการสู้ในฐานะเป็นชาวโลก’ มากกว่า โกฮังจึงฝึกวิชาเพื่อฟื้นฟูพลังของร่างอัลติเมทแทน และไม่ใช้ร่างผมสีทองอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียวจนกระทั่งจบภาค Super

หากเปรียบสายเลือดของชาวไซย่าว่าเป็นนักสู้ผู้กระหายสงคราม สายเลือดชาวโลกก็เป็นสายเลือดของผู้ใฝ่หาความสงบสุขและชีวิตที่เป็นปกติสามัญ แม้ว่าจะถูกแฟน ๆ ด่าทอว่ากากเดน, ห่วย อย่างไรก็ตาม โกฮังก็น่าจะมีความสุขกับวิถีชีวิตอันสงบสุขแบบชาวโลก มากกว่าชีวิตที่ตื่นเต้นกับการต่อสู้แบบชาวไซย่าอย่างที่พ่อของตัวเองใช้มาตลอดชีวิตเป็นแน่ ถึงจะไม่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็สุขใจที่ได้เลือกทางเดินของตัวเอง โดยที่พ่อไม่บังคับ จึงเป็นความสุขที่แท้จริง I made my own life!!


ผู้หลงใหลในวัฒนธรรมมวลชนญี่ปุ่น ศึกษาภาษาและสังคมญี่ปุ่นมายาวนานมากกว่า 20 ปี ทั้งจากมุมมองของชาวญี่ปุ่นเอง, มุมมองของชาวไทย, และมุมมองของชาวตะวันตก

Related

“หลบหน่อยหนูป๋าจะเต้น” มิค แจ็กเกอร์ ร็อคสตาร์รุ่นเก๋าที่แดนซ์ “ไม่กลัวตาย” มาตั้งแต่ยุค 60s

จอร์แดน พีล ดาวตลกผู้สร้างความสยองรูปแบบใหม่ในฮอลลีวูด

จอห์น เดนเวอร์ ร้องเพลง ‘Take Me Home, Country Roads’ จนกลายเป็นเพลงประจำเวสต์ เวอร์จิเนีย

เซียวจ้าน: #ปรมาจารย์ลัทธิมาร ซูเปอร์สตาร์สุดฮ็อตอันดับ 1 ของจีน

เพจ นักมวยปล้ำจรัสแสงกับความฝันที่แตกสลาย

รหัสลับเด็กข้างบ้าน: ต่อให้ผ่านไป 100 ปีก็อย่าโตเป็นผู้ใหญ่ จงถนอม ‘ความเป็นเด็ก’ ไว้ในหัวใจตลอดกาล

ไดมอน มิจิโกะ แห่ง Doctor-X หมอหญิงสุดแกร่ง ผู้ฝ่าทุกดราม่าการเมืองวงการหมอเพื่อคนไข้

เติ้ง ลี่จวิน: Goodbye My Love เสียงเพลงแทนหัวใจคนจีนทั้งโลก ที่รักเธอมากกว่า 3,650 วัน