Post on 02/12/2020

สึกะวาระ โคชิ Haikyu: ผู้เล่นหมายเลข 2 โอกาสและจังหวะเวลาที่พาไปไม่ถึงที่หนึ่ง

ในวันที่การ์ตูนกีฬาแห่งยุคอย่าง ‘Haikyu (ไฮคิว) คู่ตบฟ้าประทาน’ ฉบับมังงะเดินทางมาถึงตอนจบ หากแต่เรื่องราวฉบับอนิเมะยังคงดำเนินอยู่ การ์ตูนเรื่องนี้จึงยังเป็นที่พูดถึงอยู่อย่างต่อเนื่องทั้งในแง่มุมของกีฬาวอลเลย์บอล ความฝัน แรงบันดาลใจ ไปจนถึง Coming of Age ที่แสนโดดเด่น

‘ฟุรุดาเตะ ฮารุอิจิ’ ผู้เขียนไฮคิวฉบับมังงะเริ่มต้นเรื่องราวจาก ‘ฮินาตะ โชโย’ เด็กชายร่างเล็กที่ฝันอยากเป็นมือตบระดับประเทศอย่าง ‘ยักษ์จิ๋ว’ ผู้เล่นของโรงเรียนมัธยมฯ ปลายคาราสึโนะ ความท้าทายระหว่างส่วนสูงกับตำแหน่งมือตบจุดประกายให้ฮินาตะเข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกันเพื่อสานฝันการเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอล และพบเจอกับ ‘คาเงยามะ โทบิโอะ’ เพื่อนรุ่นเดียวกันที่เวลาต่อมาจับพลัดจับผลูกลายเป็นคู่ตบฟ้าประทานในศึกวอลเลย์บอลระดับประเทศ

ในระหว่างเส้นทางระดับชาติของทีมคาราสึโนะ นอกจากฮินาตะ และคาเงยามะที่ใครหลายคนให้ความสนใจ ไฮคิวถูกแต่งแต้มด้วยมิติของตัวละครอื่น ๆ ที่แตกต่างบนเส้นทางความฝัน แต่มีจุดร่วมเดียวกันคือวอลเลย์บอล 

หนึ่งในนั้นคือ ‘สึกะวาระ โคชิ’ ผู้เล่นหมายเลข 2 รองกัปตันเจ้าของท่าทางร่าเริง เป็นที่รักของรุ่นน้อง และตำแหน่งเซตเตอร์ตัวสำรองของทีมคาราสึโนะ ตัวแทนของใครหลาย ๆ คนที่กำลังต่อสู้บนเส้นทางชีวิตที่ความสามารถ โอกาส และจังหวะเวลาอาจไม่ได้พร้อมใจไปด้วยกัน

โอกาสที่ต้องเดิมพัน

เริ่มต้นก้าวแรกด้วยการเข้าเรียนในโรงเรียนแชมป์วอลเลย์บอลเก่าอย่างโรงเรียนมัธยมฯ ปลายคาราสึโนะ สึกะวาระหิ้วเอาความฝันอย่างตำแหน่งเซตเตอร์ พบเจอกับเพื่อนร่วมทางอย่าง ‘ซาวามุระ ไดจิ’ และ ‘อาสึมาเนะ อาซาฮิ’ ที่อยากพาทีมไปคว้าชัยระดับประเทศ หากแต่ไฟฝันต่อวอลเลย์บอลที่เคยลุกโชนกลับริบหรี่ลงเพราะช่วงเวลานั้นทีมวอลเลย์บอลคาราสึโนะกำลังอ่อนแอ ไม่มีโค้ช และไม่เคยได้สัมผัสชัยชนะ 

“สำหรับปี 3 อย่างพวกเราแล้ว ไม่มีคำว่าปีหน้า”

ผ่านไป 2 ปีกระทั่งถึงวันที่รอคอย วันที่ทีมคาราสึโนะแข็งแกร่ง เหล่าอีกาพร้อมบินออกสู่โลกกว้างอีกครั้ง โอกาสนั้นกลับไม่ได้มาถึงในเวลาที่พร้อมรับ สึกะวาระในวัยมัธยมฯ ปลายปีสุดท้ายกำลังกลายเป็นรองกัปตันทีม หากแต่ตำแหน่งเซตเตอร์ตัวจริงของเขาตกเป็นของ ‘คาเงยามะ โทบิโอะ’ ผู้เล่นปี 1 ที่มีทักษะแม่นยำกว่า จนอาจเรียกได้ว่าอัจฉริยะ ที่นั่งตัวสำรองจึงเป็นของเขาอย่างเสียไม่ได้

“ผมไม่ได้เล่นวอลเลย์บอลเพื่อประโยชน์ของมันหรอกครับ”

แม้ครูที่ปรึกษาและคนรอบข้างต่างลงความเห็นว่าผู้เล่นสำรองอย่างเขาควรล้มเลิกแล้วหันมาเอาดีกับสิ่งที่ถนัดอย่างการเรียน และมุ่งมั่นกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สึกะวาระกลับเลือกวางเดิมพันชีวิตปีสุดท้ายของการเรียน ตัดสินใจอยู่ชมรมวอลเลย์บอลต่อเพื่อไปแข่งในระดับจังหวัดและประเทศ และนั่นคงเป็นคำตอบที่ว่าทำไมเขาคนนี้จึงไม่ได้เล่นวอลเลย์บอลเพื่อ ‘ประโยชน์’ ของมัน หากแต่เป็นเดิมพันชีวิตมัธยมฯ ปลายปีสุดท้าย กับสิ่งที่เคยตั้งใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามายังโรงเรียนแห่งนี้ต่างหาก

สำรองก็สำคัญ

“ต่อให้ฉันจะอยู่ในสนามแค่ยี่สิบวิหรือสิบวิ หรือต่อให้มีแค่ห้าวิ ฉันก็จะทำให้อินาริซากิหัวเสียให้ได้”

ตลอดฤดูกาลแข่งขันที่ยาวนานนับปี เราอาจคุ้นเคยกับสึกะวาระที่นั่งอยู่ตำแหน่งตัวสำรองเป็นส่วนใหญ่ แต่ถึงโอกาสลงเล่นในตำแหน่งตัวจริงอาจมีเพียงไม่กี่วินาที เขาคนนี้กลับเป็นที่จดจำในฐานะมือเสิร์ฟหวังผล (pinch server) รองกัปตันที่รับบทหนักในการดูแลสภาพจิตใจสมาชิก และผู้เล่นที่สามารถรวมทีมให้เป็นทีมเวิร์กทั้งในช่วงเวลาที่ตัวเองอยู่นอกและในสนามแข่ง อีกทั้งตำแหน่งตัวสำรองก็ไม่เคยเป็นอุปสรรคเมื่อประสบการณ์การเล่นที่ผ่านมาของเขาถูกถ่ายทอดออกมาเป็นรหัสลับของเทคนิคบอลเร็วที่เขาเขียนให้กับฮินาตะและคาเงยามะ และกลายเป็นท่าไม้ตายเอกลักษณ์ที่ทำให้ทีมคาราสึโนะโดดเด่นทั้งในแมตช์ฝึกซ้อม การแข่งขันในระดับสูงกว่าอย่างอินเตอร์ไฮและระดับประเทศ

อีกาที่ไม่เคยหยุดบิน

“แต่ฉันต้องยอมรับว่า ฉันอยากให้เป็นลูกตั้งของฉันมากกว่าที่ทำให้ชนะ”

“ฉันจะเล่นให้ดีที่สุด นายก็เล่นให้ดีที่สุด นี่คือหนทางที่เราจะเอาชนะเซย์โจ”

เพราะไม่เคยยอมแพ้และอยากเป็นส่วนหนึ่งของชัยชนะเสมอ เซตเตอร์ตัวสำรองคนนี้จึงไม่เคยหยุดนิ่งและสร้างมาตรฐานใหม่ให้ตัวเองตลอดเวลาที่ฝึกซ้อม หนึ่งในแมตช์ที่เป็นที่จดจำอย่างการแข่งขันกับโรงเรียนมัธยมฯ ปลายชิราโทริซาวะ เซตเตอร์อย่างสึกะวาระเลือกทำแต้มด้วยลูกตบที่ไม่มีใครคาดคิดในเซตเกือบสุดท้ายของการแข่งขัน

“อาวุธของฉันคือความเสถียร แต่ว่าฉันก็ลองอะไรใหม่ ๆ ได้เหมือนกัน”

แม้ทักษะที่มีติดตัวมาตลอดคือการเซตลูกอย่างมั่นคง แต่ในแมตช์การแข่งขันที่อาจมีเพียงไม่กี่นาทีที่ได้ลงสนาม สึกะวาระเลือกลอง ‘สิ่งใหม่’ ที่เฝ้าฝึกฝนอย่างเทคนิคการโจมตีประสาน หลอกล่อคู่ต่อสู้ด้วยลูกเซตจาก ‘นิชิโนยะ ยู’ ลิเบอโร่หรือตัวรับอิสระ ประสานกับลูกตบของเขาเอง พากันคว้าแต้มและสร้างความประหลาดใจให้กับทั้งคู่แข่งและคนในทีม

สุดท้ายก็ได้เป็นที่หนึ่ง

กว่า 400 ตอนของไฮคิวฉบับมังงะ และ 4 ซีซันของฉบับอนิเมะที่ยังเดินทางไปไม่ถึงตอนจบ หากใครได้ติดตามคงรู้ดีว่าในเรื่องราวการเดินทางของเหล่านักเรียนมัธยมฯ ปลายที่รักในกีฬาวอลเลย์บอลนั้น ตัวละครทุกตัวต่างเป็นตัวเอกในเรื่องราวของตัวเอง ‘สึกะวาระ โคชิ’ ผู้เล่นเบอร์ 2 คนนี้ก็เช่นกัน แม้ในโตเกียวโอลิมปิก 2021 เราจะไม่ได้เห็นชื่อของเขาในฐานะนักวอลเลย์บอลทีมชาติญี่ปุ่น แม้วอลเลย์บอลอาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเขาอีกต่อไปเมื่อเติบโตขึ้นและเรียนจบมัธยมฯ ปลาย ถึงอย่างนั้นสึกะวาระก็กำลังเป็นผู้เล่นตัวจริงหมายเลข 1 บนเส้นทางชีวิตที่ตัวเองเลือกเดิน และกำลังเป็นตัวเอกให้กับเรื่องราวของใครหลายคนรวมถึงตัวเขาเอง

.

เรื่อง: นัจนันท์ เกตุสุวรรณ

ภาพ: Haikyu! คู่ตบฟ้าประทาน ฉบับอนิเมะ ซีซัน 1-3


นักเขียนรับเชิญ

นักเขียนรับเชิญที่ The People เชิญมาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และนำเสนอบทความตามความสนใจ

Related

‘Imagine’ there’s no heaven: ความฝันใต้ควันปืนและอดีตอันขมขื่นแห่งชีวิตจอห์น เลนนอน

อันยา เทย์เลอร์-จอย: ถูกแกล้งจนเลิกเรียนและหันไปตามฝันด้านการแสดง

Oasis – Don’t Look Back In Anger: การหยิบยืมแรงบันดาลใจของโนล และการตื๊อพี่ชายให้คืนวงของเลียม

“มินเนียน” เผ่าพันธุ์สีเหลืองสุดป่วนที่หลายคนหลงรัก

สามหมีจอมป่วน เพราะหมีก็มีหัวใจ กับการเป็นตัวเเทน “คนนอก” ในสังคม

ยูวัล แฮรารี:จินตนาการ วิปัสสนา สามี เบื้องหลังความสำเร็จ Sapiens สู่ 21 Lessons

โนบิตะ: ถ้าระบบการศึกษาดี เขาอาจได้เป็นนักกีฬายิงปีนทีมชาติไปแล้ว

คามาโดะ ทันจิโร: พี่ชายใจดีผู้โอบกอดความเจ็บปวดเพื่อหันดาบพิฆาตอสูร